ik ben sinds een aantal maanden lid van de Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen (NVSW) en in afwachting van mijn pup. De stabij zit derhalve in mijn aandachtsgebied en dan vallen soms dingen in de eigen werkomgeving op. Zo ben ik \u00a0– werkgerelateerd – abonnee van het \u2019Tijdschrijft voor de\u00a0Politie, nummer 3, 2020 en daarin kwam ik onlangs een leuke column tegen. Van de auteur (Dr. Peter Klerks, Raadsadviseur Parket-Generaal, Openbaar Ministerie en docent aan de\u00a0Politieacademie) heb ik begrepen dat het verhaal is opgebouwd uit \u2018brokstukken\u2019 van belevenissen en ervaringen van echte mensen. Het is aldus een verzonnen verhaal met allemaal stukjes \u2018waarheid\u2019. Er staat\u00a0dus niets in wat niet had kunnen gebeuren als alle puzzelstukjes op de goede manier hadden samengevallen. Het is misschien dus ook een beetje de wens van de auteur om in dergelijke gevallen werkgever en\u00a0omgeving \u2018top\u2019 te laten reageren, zodat het voor werkelijke slachtoffers iets kan betekenen. Mooi om zo dieren en mensen elkaar te laten aanvullen.<\/p>\n\n\n\n
De reden dat ik – extra – aansloeg op deze column heeft misschien te maken met het feit dat ik de dag voor het lezen een Stabij uitliet voor een buurvrouw en dat de hond niet mee wilde. Ze bleef telkens achterom kijken, ging steeds\u00a0zitten en uiteindelijke zelfs liggen. Ik ben tenslotte\u00a0teruggelopen met een Stabij die toen – in die richting- wel wilde lopen en later die dag bleek de buurvrouw een TIA te hebben gehad. Een voorgevoel of signaleren door de\u00a0hond, zoals hulphonden voor PTSS en Epilepsie dat doen? Het paste voor mij perfect bij het verhaal dat ik onlangs van een\u00a0ex-militair met PTSS hoorde toen ik even met hem over zijn hond sprak. En toen las ik een paar uur later\u00a0deze column\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ik heb over het verspreiden van de column al –\u00a0uitgebreid – contact heb gehad met de auteur en kan dit dus prima – ook – in dit blog opnemen. Het is ook gepubliceerd in het tijdschrift van de NVSW ‘De Fryske Hounen’ van oktober 2020.\u00a0
En als reactie op mijn vraag mailde de auteur ook nog dit:<\/p>\n\n\n\n
\nHoewel een column alle vrijheid geeft om rond de grens van waarheid en fictie te laveren, vond ik het best spannend. Het mooiste zou zijn als collega\u2019s nu echt gaan vragen om zo\u2019n \u2018bijstandshond\u2019 (die aanduiding is zo mooi in combinatie met dit ras\u2026). Of nog beter: als iemand er echt mee aan de slag zou gaan. Stel je voor! Maar jouw reactie is ook mooi, dus ik hoop dat je ondanks deze mea culpa (die je natuurlijk ook integraal openbaar mag maken) toch de column bekendheid geeft bij de NVSW en wie weet, nog breder. Ik zou ieder team een Samantha toewensen J<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n
Sam viel me pas op toen Angenies ons overleg moest voorzitten. De hulphond die ze altijd bij zich had legde zijn kop op haar knie. Ik zag het omdat ik naast haar zat. Ik had al gehoord dat de nieuwe collega\u00a0een hulphond had, maar vond het niet kies te informeren waarvoor dat precies was. Angenies had duidelijk geen visuele beperking, en ook aan de motoriek leek niets te mankeren. Misschien heeft ze epilepsie,\u00a0dacht ik nog.
De vergadering liep gesmeerd. Angenies had alles goed onder controle. Nadien liepen we naar de kantine, de hond achter ons aan. Ze schoof naast me aan tafel en ik zei dat ze wat mij betreft voortaan altijd\u00a0mocht voorzitten. Het ging een stuk strakker dan bij Wim, die nog wel eens zijpaden wil inslaan en niet goed op besluitvorming let. Ze leek opgelucht. \u201cVond je het goed gaan? Ik vond het best wel spannend.\u00a0Maar Sam hielp me er goed doorheen\u201d, met een hoofdgebaar naar de hond die inmiddels achter ons in de hoek lag. \u201cSam?\u201d zei ik? \u201cWat deed-ie dan?\u201d Ze was verrast dat niemand het me blijkbaar nog had\u00a0verteld. Sam bleek een Friese Stabij, een oud-Nederlands ras dat uitzonderlijk mensgericht en stabiel is. De \u2018bijstandshond\u2019 van Angenies heet voluit Samantha van De Aldhof en is een van de eerste\u00a0gecertificeerde stressreductiehonden in Nederland. Haar opleiding kostte ruim 30.000 euro. Angenies begon te vertellen over hulphonden, en ze hield niet meer op. Er bestaan inderdaad epilepsiehonden,\u00a0autismehonden, PTSS-honden, psychotherapeutische honden, blinden- en dovengeleidingshonden en honden die het dagelijks leven van motorisch beperkte mensen helpen verlichten. Er zijn zelfs honden met\u00a0een opleiding tot onderwijsassistent.
En nu dus ook antistresshonden. Het is nog experimenteel, maar Angenies wil niet meer zonder. Ze vertelde over haar vorige functie, waarin ze als teamleider zwaar werd overbelast en lange tijd ook nog voor\u00a0een uitgevallen collega moest waarnemen. Ze negeerde alle signalen, vertrouwde op haar kracht en ervaring en hield vol, tot ze op een middag letterlijk door haar hoeven zakte en huilend naar huis werd\u00a0gebracht. Ze had een vette burn-out en keerde niet meer terug. Het mentale herstel duurde veel langer dan gebruikelijk. Angenies leek een angststoornis te hebben ontwikkeld en werd mensenschuw. Ze moest\u00a0er niet aan denken weer tussen collega\u2019s te verschijnen.
Het leek uitzichtloos, tot iemand haar attent maakte op het programma Weerbaarheid. Ze las hoe de politie als werkgever grote waarde hecht aan het garanderen van een veilige werkomgeving, en naar nieuwe\u00a0manieren zoekt om mensen te ondersteunen die door de dienst PTSS of andere psychische klachten hebben ontwikkeld. Haar zwager Mirko is hondengeleider en als vrijwilliger actief bij een stichting die\u00a0hulphonden opleidt. Het contact werd gelegd, mogelijkheden werden besproken en enige tijd later werd Angenies aan Sam voorgesteld.
Ze zijn nu ruim een jaar onafscheidelijk. \u201cAls hulphond mag Sam overal mee naar toe. Niemand vindt het vreemd. Ik krijg leuke reacties, want ze is heel sociaal en relaxed.\u201d Iedere keer als Angenies vertelt hoe\u00a0Sam haar bij opkomende spanning gerust weet te stellen merkt er wel iemand op dat-ie zo\u2019n \u2018stresshond\u2019 eigenlijk ook wel kan gebruiken. \u201cEr lopen in ons bedrijf zoveel collega\u2019s rond die tegen een burn-out\u00a0aanzitten. Sam heeft daar letterlijk een neus voor; ze ruikt de angst en voelt gespannenheid, hoort het ook aan iemands stem. Heel bijzonder.\u201d
Het is een investering, maar door die hond kan Angenies gewoon meedraaien en ze is daarbij super-effectief. \u201cSamen met Sam let ik als ervaringsdeskundige extra goed op mijn collega\u2019s, dus het werkt ook\u00a0preventief. Zo\u2019n hulphond maakt overbelasting bespreekbaar. Ik zou ieder team een Samantha toewensen.\u201d Reageren?\u00a0p.p.h.m.klerks@om.nl<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"ik ben sinds een aantal maanden lid van de Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen (NVSW) en in afwachting van mijn pup. De stabij zit derhalve in mijn aandachtsgebied en dan vallen soms dingen in de eigen werkomgeving op. Zo ben ik \u00a0– werkgerelateerd – abonnee van het \u2019Tijdschrijft voor de\u00a0Politie, nummer 3, 2020 en […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-531","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-stabij"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/531","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=531"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/531\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":532,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/531\/revisions\/532"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=531"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=531"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/petervanelly.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=531"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}