Ik wil een hond

Deze tekst is al vele malen uitgesproken door mijn partner en ik heb heel lang volgehouden dat het hebben van een hond niet goed past in ons leven. We werken tenslotte allebei en zijn weinig thuis. Dat betekent dat een huisdier veel op zichzelf aangewezen is en niet de aandacht kan krijgen die zo'n dier verdient. Het is niet de bedoeling dat je een hond neemt en het beest vervolgens grotendeels overdag aan zijn/haar lot overlaat. Je kunt natuurlijk wel een uitlaatservice inhuren, maar dan nog. Daarnaast leek het er niet op dat we op anderen zouden kunnen terugvallen in onze omgeving. Dit alles maakt de thuissituatie niet echt gemakkelijk.

Verder zijn we allebei graag onderweg met fietsen of lange wandelingen. Ook gaan we graag weekendjes weg. Dat wandelen is in het begin een probleem omdat jonge honden niet zo lang mogen lopen en bij kennissen zien we dat een oudere hond ook zo zijn beperkingen geeft. En dan dat fietsen: het organiseren dat je hond mee kan om te fietsen lijkt ook niet vanzelfsprekend. Al met al lijkt het handig om te zorgen dat we met een fietskarretje onderweg kunnen. Een fietskarretje dat ook als 'wandelwagen'  gebruikt kan worden?

Verandering in beschikbare tijd

Bij het voorzicht van pensioen gaan er ineens andere zaken spelen. Het vooruitzicht van meer tijd hebben maakt dat een nieuwe herhaling van 'ik wil een hond' anders landt. Misschien is het wel een leuk idee om een hond te nemen. Maar dan een pup, zodat je zelf moet opvoeden en niet met de door anderen voltooide opvoeding van de hond zit opgescheept. En belangrijker nog: alle gebeurtenissen uit de socialisatieperiode van die hond. 
Belangrijk is natuurlijk ook dat het gemakkelijk is om die eerste weken na de komst van een pup tijd te hebben en vrij nemen hoeft niet meer na pensionering. Er verandert iets in de manier waarop tegen het idee wordt aangekeken. De - positieve - ervaringen met vele honden in de jeugd bij je ouders en het latere bezit van een eigen hond gaat toch steeds meer spelen. En dan de video's van puppy-trainingen: die geven een beeld dat aansluit bij de ervaringen uit het verleden. Vooral de insteek van Edwin Frakking van hondenschool.online spreekt aan. Een verandering is voelbaar en het onderwerp wordt steeds meer een reële optie.

 

We gaan het doen

De kogel is door de kerk: we gaan eens rustig kijken of we een hond kunnen vinden die we allebei leuk vinden. Ik wil geen kleine hond en mijn partner wil geen hele grote hond. Praktisch gezien moet de hond ook mee kunnen met onze normale bezigheden. En dat niet alleen in de auto en de (sta)caravan, maar ook met fietsen etc. Daarnaast mag het best een hond zijn die veel beweging nodig heeft, want de tijd om dat te doen is er dan. Verder is er natuurlijk nog een keuze die gemaakt kan worden tussen asiel en fokker.

Fokker

We besluiten dat we echt een pup willen en dus bij een fokker terecht moeten. En dan komen volgende vragen. Hoe kom je tot fokkers en moet het een 'bastaard' (' vuilnisbakkenras') of een rashond worden. Lang zoeken op het internet zorgt er voor dat je allerlei zaken gaat afwegen en tot de conclusie komt dat het karakter van een hond het beste te voorspellen valt als je een rashond neemt. En welk ras spreekt je dan aan. Overal vind je negatieve karaktereigenschappen, maar ook positieve. En welke spreken je aan, welke zijn zwaarder wegend. Een zoektocht volgt en er worden leuke hondenrassen gevonden. En hoe kom je bij fokkers van die rassen? Weer een nieuwe zoektocht. Je leest weer van alles over goede fokkers en broodfokkers met alle plussen en minnen die daar bij horen.

Ras

Verschillen zijn ook te vinden in de manier waarop het binnen verschillende rassen is georganiseerd. Er zijn allerlei rasverenigingen en de ene heeft duidelijk verbinding met fokkers en andere weer helemaal niet. En welke eisen er worden gesteld. En willen we wel een pup die helemaal voldoet aan de rasstandaard. Niet zo zeer vanwege die standaard, maar vooral vanuit het gevoel dat het karakter iets beter voorspelbaar is. En dan moet je je ook daarin weer verder verdiepen. 

De eerste stappen zijn gezet.

Keuze voor Stabij

Karaktereigenschappen

We komen uit bij een Stabijhoun. Niet alleen omdat het allemaal leuk klinkt maar vooral ook door positieve ervaringen van bekenden. Ze geven aan dat een hond qua karakter bij je moet passen en dan zou een eigenwijze Stabij wel een aardige keuze zijn. Daarnaast - belangrijker - lezen we veel over de eigenschappen van de Stabijs.
Ze zijn zelfstandig en sommige mensen noemen het eigenwijs, anderen noemen het koppig of eigenzinnig. Maar in feite is het zelfstandig, en dat is iets dat er bewust is ingefokt. Als je dat weet moet je wel weten hoe je daar mee om moet gaan. Geduld en consequent zijn dat zijn sleutelwoorden die ik uit het verleden weet van hondenscholen die ik bezocht, die ik hoor van mijn zoon die een Hollandse herder heeft en ook steeds wordt uitgesproken door bijvoorbeeld Edwin Frakking van honderschool.online en andere deskundigen. 
En dan lees je ook dat dat consequente en duidelijke begeleiding noodzakelijk is om een goede en stabiele hond in huis te krijgen. En je wilt natuurlijk wel een maatje krijgen...

Rasvereniging

Op de pagina's van de rasvereniging (NVSW) lees je vervolgens allerlei zaken over rasstandaard, over de eisen die aan fokkers worden gesteld en over fokkersadviescommissies. Je krijgt dan steeds meer het gevoel dat dat alles er niet voor niets is. Beperking in aantallen nestjes en dekkingen zorgen er ook voor dat het ras gezond  blijft en ook de betrokkenheid bij de keuze voor reu en heeft zijn van belang voor het voorkomen van gebreken binnen het ras. Dit versterkt het gevoel om voor een goede fokker te keizen

Stamboom

En dan komt onvermijdelijk het verhaal van broodfokkers en extra netjes tot ons. Extra nestjes die wel raszuiver zijn maar geen stamboom hebben. Stamboom en een goed georganiseerd fokbeleid zijn onlosmakelijk verbonden. En ook de 'garantie' dat er goed gekeken is naar erfelijke factoren en gezondheid van ouderhonden. 
We besluiten eigenlijk al snel dat we dan een pup willen van een goede fokker met stamboom. De inschrijving bij de NVSW volgt en we laten ons op de wachtlijst zetten. Weer een stap verder. Wachttijd? We lezen hier en daar dat het een jaar kan duren. En dat past weer prima bij onze 'planning'.

Wachttijd voor een pup

Na inschrijven

De aanmelding bij de NVSW ligt al weer een tijdje achter ons en we zijn na een aantal maanden een behoorlijk aantal plaatsen opgeschoven op de wachtlijst. We hebben de tijd en zien dat de belangstelling voor de aanschaf van een puppy door Corona enorm is toegenomen. Bij onze inschrijving telden de lijst meer dan 200 belangstellenden en na een 6-tal maanden is de lijst gegroeid tot meer dan 450 belangstellenden. Of die uiteindelijk allemaal een pup willen zal de tijd leren. Voor ons is er in elk geval geen echte wachttijd, want we zijn ruim op tijd en zijn er nu toch nog niet klaar voor.

Kennis opdoen

Ondanks dat we al eerder honden hebben gehad valt er heel veel - bij - te leren. Het is werkelijk ongelooflijk wat er allemaal te vinden is over honden en het opvoeden van puppies. Ook de manieren waarop dat allemaal kan gebeuren is enorm uitgebreid. Je krijgt eigenlijk het gevoel dat we vroeger maar wat gedaan hebben. Hele verhalen zijn te vinden over wat wel en niet te doen bij de opvoeding en het valt op dat de huidige opvattingen sterk gekleurd zijn door het werken met positief belonen. Allerlei zaken die vroeger zo normaal leken staan nu in eens in een ander daglicht.

Wat ook heel erg veranderd lijkt is de manier van huisvesten en vervoeren van de honden. Veel wordt gesproken over benches die vooral een veilige haven moeten zijn voor de hond en de manieren waarop de honden vervoerd moeten worden in de auto. Vanuit veiligheid en het eigen plekje voor ons nieuwe gezinslid gaan we zeker voor een autobench. De hond los in de auto is zeker geen optie (meer).

Vervoer

Naast de autobench is er een enorm aanbod gekomen van manieren om fiets en hond te combineren. Het grote aanbod fietskarretjes stemt ons blij, want wij willen zeker ook mobiel blijven en onze pup (of later de 'te oude' hond) meenemen op onze dagtochten, zeker ook als deze omgebouwd kunnen worden tot 'wandelwagen'. Het maakt wel dat onze toekomstige huisgenoot snel moet leren om in de kar te gaan. En zoals te verwachten ook daarin waanzinnig veel te vinden over manieren waarop je dat kunt 'aanleren'.

Internet

Het heden-ten-daagse medium geeft niet alleen de mogelijkheid om kennis op te zoeken op YouTube en vele andere bronnen. Het internet heeft ook gezorgd voor het aanbod van app's voor de telefoon waarop mensen elkaar kunnen helpen met vragen en goede raad. Moeilijk is het om het kaf van het koren te scheiden, want zo veel mensen, zo veel meningen. Ook zie je in FaceBook-groepen van alles voorbij komen: betweters, korte lontjes, goede gemeende raad en nuttige bronverwijzingen. De jungle is groot maar wel onder handbereik. 

Stabijs in een bijzondere rol

 

Ik sta al een tijdje op de wachtlijst voor een pup en probeer me daarop voor te bereiden. Bij het lezen van allerlei informatie over de Stabij kom je dan soms leuke dingen tegen. Zo ben ik via een artikel in een blad geïnformeerd geraakt over een boekje getiteld 'Ik, Wytske, van pup tot puber - het eerste halfjaar van een hond in opleiding als reddingshond'. Els Hekkenberg, de schrijfster van dat boekje, geeft hierin aan dat haar Stabij ‘Wytske' een bijzonder talentvolle hond blijkt te zijn voor het werk bij SOS reddingshonden. Dit wekt natuurlijk mijn nieuwsgierigheid op om dit en het volgende boekje te willen lezen. Ook de bezoekjes aan de FB-pagina's versterken dit gevoel door prettige en leuk door 'Wytske' geschreven stukjes. Dan is dus de vraag wat aanleiding is geweest voor de aanschaf van deze Stabij-pup en wat maakt haar zo bijzonder. Dus de stoute schoenen aangetrokken en een afspraak gemaakt met Els, die samen met de RHWW enige landelijke bekendheid hebben gekregen door onder meer deelname aan de zoektocht naar Amersfoortse Kris Kremers en Lisanne Froon in 2014 tijdens de vermissing in Panama. In Fryslân is Els waarschijnlijk ook bekend van het zoeken naar de twee verdwenen Stabijs ‘Bo’ en ‘Sem’ (Minnertsga, november 2019).

Els blijkt een enthousiaste verteller en gedreven kracht achter SOS Reddingshonden. Haar pup Wytske wordt opgeleid voor reddingshond. Ze gaat mensen zoeken die vermist zijn op vlakte en in gebouwen. Daarna gaat ze trainen op "dood", zowel op het land als in het water. Dit laatste is een van de moeilijkste disciplines, maar Wytske was na ruim 11 maanden voor de eerste twee disciplines al geslaagd! Zo'n gedreven hondje dat ondanks haar huidige pubergedrag een geweldige aanwinst is voor het zoekwerk. Ze pakt alles heel snel op en ziet het allemaal echt niet als werk. Ze geniet vooral heel erg van ‘het spel’ en dat is natuurlijk dé manier om je hond dingen te leren. Dat genieten en spontane was er van begin af aan toen de zoektocht naar een tweede hond met ‘ een lange snuit’ was begonnen. Een lange snuit vanwege natuurlijk het belangrijk van het goede reukorgaan. Na een tevergeefs contact met een bekende, die een Stabij-nestje had, kwam er contact met een andere stabij eigenaar. Zij hadden eenmalig een nestje bij hun hond en hadden nog een pup over. Dat was het kleinste hondje: us lytse Wytske. Omdat ze zo klein was werd ze vaker bij Famke, haar moeder, aangelegd om te drinken. Bij het eerste bezoek was het direct raak: Het was de enige pup die naar Els toekwam. Na 8 weken mocht ze haar eindelijk ophalen. Thuisgekomen viel de pup direct al van de loopplank terwijl ze naar de woonboot liep. De eerste duik van een reddingshond in spé was daar.

Els heeft de belevenissen van Wytske opgeschreven op een manier die prettig leesbaar en toegankelijk is. Het leest daardoor gemakkelijk, ook voor kinderen en mensen die net beginnen met begrijpend lezen. En het is niet Els maar Wytske die vertelt. Dat maakt dat je eigenlijk kijkt door de ogen van een opgroeiende pup die op een ondeugende manier de wereld ontdekt. Het is een ondernemende hond die een goede samenwerking heeft met de oudere Appenzeller van Els. Die leert zoals wel vaker van alles aan de pup. Zelf zet Wytske haar beste beentje voor bij het bouwen van vriendschap met Petra. Dat meisje van 7 jaar was altijd heel bang voor honden en wordt haar grootste vriendinnetje. Wytske start al heel snel met haar spel en nieuwsgierigheid in de opleiding tot reddingshond. Ze laat zien dat ze beschikt over een goed neusje en houdt van tempo. Bij de start van een zoekactie lijkt ze er razendsnel vandoor te gaan en na de opdracht ‘zoek mens’ niet direct aan het ‘werk’ te zijn. Niets van dat alles is waar: een persoon die zich in een eerste 25 meter van het zoekgebied bevindt, toont aan dat Wytske echt al direct de neus gebruikt en even moet afremmen en teruggaat naar het ‘slachtoffer’. Dat tempo is er niet alleen bij het zoeken, het is er ook bij het leren. En mooi contrast met het zoeken op het water: dan staat ze doodstil op de boot ‘te ruiken’. Ze heeft echt talent voor dit werk: op school van vriendinnetje Petra heeft Wytske zelfs al snel een demonstratie gegeven hoe het zoeken van een slachtoffer in zijn werk gaat. Dat belooft wat voor de toekomst.

Een deel van het vervolg is ook door Els vastgelegd: in een tweede boekje over haar Wytske: ‘Ik, Wytske, van puber tot reddingshond’. Ook dat boekje van een echte liefhebster van honden is leuk. En de opbrengst van de boekjes komen ten goede van haar stichting  SOS reddingshonden. Hoe mooi wil je het hebben.

Mijn ongeduld tot de komst van mijn pup neemt alleen maar toe na dit soort verhalen.